MENU
klinika

Nga The Guardian

Vetëm dështimi total do të frenojë ambiciet e Putinit në Ukrainë

31.03.2022 - 15:36

Javën e kaluar kemi parë indikacione gjithnjë e më të forta se Rusia e ka pranuar se nuk mund të arrijë qëllimin e saj për të pushtuar Ukrainën me forcë ushtarake.

Sugjerimet e lidhura me bisedimet e paqes në Ukrainë që Rusia po tërhiqej nga përpjekja e saj për të rrethuar Kievin lidhen me deklaratën e mëparshme se qëllimet e saj të luftës ishin të kufizuara në pushtimin e pjesës lindore të vendit.

Dhe edhe më parë, Rusia dhe Ukraina kishin deklaruar se negociatat e paqes po kalonin në një fazë diskutimesh thelbësore në vend që Rusia të paraqiste thjesht ultimatume.

Pretendimi i Rusisë se po zvogëlon operacionet rreth Kievit dhe po fokuson ofensivën e saj në lindje të vendit është një nga ato raste të rralla kur një deklaratë nga Ministria Ruse e Mbrojtjes përputhet në mënyrë të pranueshme me të vërtetën.

Hendeku i realitetit nuk lind në atë që po bën Rusia, por pse pretendon se po e bën atë.

Rusia e ka paraqitur tërheqjen e saj të njësive nga rrethi i Kievit si një lloj koncesioni – për të “rritur besimin reciprok” rreth bisedimeve të paqes. Por ishte tashmë e qartë se ofensiva e saj atje kishte ngecur, dhe në disa raste ishte kthyer mbrapsht, nga rezistenca e ashpër ukrainase.

Tani që shumë prej tyre janë dëmtuar në luftimet në Ukrainë, Rusia po përdor të gjitha burimet e mundshme të trupave shtesë, duke përfshirë sjelljen e mercenarëve dhe rekrutimin në Siri.

Por, ndërsa dëshmitë e suksesit të Ukrainës në mbrojtjen e të paktën disa prej ofensivave ruse mund të nënkuptojnë se vendi në tërësi nuk është në rrezik të menjëhershëm për t’u pushtuar, rreziku për të ardhmen e Ukrainës si një komb sovran mbetet.

Rreziku është se Rusia mund të vazhdojë një luftë rrënimi, pavarësisht kostos së viktimave midis trupave të trajnuar dobët ose dëmit të shkaktuar në ekonominë e Rusisë, më gjatë se sa Ukraina mund të ruajë interesin dhe mbështetjen e perëndimit.

Dhe ndërkohë, Rusia do të vazhdojë të krijojë katastrofa humanitare në mënyrë që të ushtrojë presion mbi presidentin e Ukrainës, Volodymyr Zelenskiy, për të bërë lëshime për t’i dhënë fund luftimeve.

epa04040718 Protesters attend an anti-government protest in downtown Kiev, Ukraine, 25 January 2014. Ukraine has been convulsed by protests led by pro-European activists incensed that President Viktor Yanukovych opted against an association agreement with the European Union in November, choosing closer relations with Russia instead. According to media reports on 25 January, more fighting was reported overnight in Kiev, with demonstrators throwing rocks and flaming objects at security forces. EPA/SERGEY DOLZHENKO +++(c) dpa – Bildfunk+++

Ky presion rus do të jetë edhe i drejtpërdrejtë, duke i paraqitur Zelenskiy zgjedhjen e tmerrshme për të vazhduar luftimet me çmimin e jetëve të pafajshme ose për të bërë lëshime për t’i dhënë fund vuajtjeve, dhe indirekte, nëse mbështetësit perëndimorë të Zelenskiy modifikojnë këshillat e tyre – dhe mbështetjen e tyre – sepse ata e bëjnë këtë, nuk mendojnë se Ukraina duhet të rezistojë më tej përballë katastrofës humanitare.

Zelenskiy ka treguar tashmë se statusi “neutral” për Ukrainën do të ishte një rezultat që ai do të pranonte për t’i dhënë fund luftimeve. Por kjo në vetvete është e mbushur me rreziqe.

Ai e di si kushdo tjetër se statusi i Ukrainës një dekadë më parë ishte “neutral me garanci sigurie” dhe se kjo nuk bëri asgjë për ta penguar Rusinë të pushtonte Krimenë dhe të fillonte luftën e saj në Ukrainën lindore. Pra, për të qenë fare kuptimplotë, të njëjtat fjalë do të duhej të fshehin një status ndërkombëtar rrënjësisht të ndryshëm dhe një grup mbështetësish të huaj për Ukrainën sesa në vitin 2014. Dhe gjithmonë ekziston rreziku që një armëpushim i përkohshëm – i inkurajuar nga një kundërshtues ndaj konfliktit perëndimi – mund të evoluojë në një ndarje të përhershme të vendit, duke çimentuar fitimet territoriale ruse.

Optimizmi për rezistencën ndaj pushtimit nga popullsia ukrainase në ato zona të kontrolluara nga Rusia, dhe ato që ajo ende mund të pushtonte në ofensivën e saj lindore, fsheh një realitet të zymtë. Fakti i trishtuar është se Moska ka një shkallë shumë të lartë suksesi në shtypjen e lëvizjeve të rezistencës dhe kryengritjeve, kryesisht nëpërmjet aplikimit të barbarizmit të pakufizuar kundër popullsisë civile që i mbështet ato.

Pra, nëse Rusia vendos të pushtojë territorin që tashmë e ka, e vetmja gjë që ka gjasa ta zhvendosë atë janë ofensiva të mëtejshme dhe shumë më thelbësore ushtarake ukrainase – të cilat mund të mos jenë brenda fushës së mundësive për Kievin.

Në fund shumë varet nga ajo që vetë Rusia do ta përcaktojë si “fitore”. Ajo tashmë ka rizbuluar qëllimet e saj origjinale të luftës, sepse nuk i arriti ato. Moska duhet të luftojë për çdo centimetër të territorit ukrainas.

Problemi afatgjatë është se nëse Vladimir Putin largohet nga kjo luftë duke e bindur veten se Rusia ka arritur diçka tjetër përveç humbjes së konsiderueshme, nuk ka asgjë që ta pengojë atë të vazhdojë planet e tij për luftëra pushtuese për të rivendosur kontrollin e Moskës mbi territoret dhe popujt që ai pretendon se janë të pavarur gabimisht.

Rusisë mund t’i duhet kohë për të rindërtuar ushtrinë e saj dhe për të riorientuar ekonominë e saj për regjimin e ri të sanksioneve, por e vetmja gjë që do të ndryshojë ambicien e Putinit është dështimi i qartë dhe i paargumentueshëm, i cili nuk mund të shpjegohet përmes ripërcaktimit të asaj që Rusia donte nga lufta. 

Tani, ashtu si në fillim të luftës, perëndimi ka përgjegjësinë për të ndihmuar Ukrainën.

Keir Giles punon me programin Rusia dhe Euroazia të Chatham House dhe është autor i librit “Rregullat e Moskës: Çfarë e shtyn Rusinë të përballet me Perëndimin”.

Burimi: The Guardian

Përktheu dhe përshtati: Konica.al

VAZHDO TË LEXOSH MË TEPËR PËR TEMËN


Paralajmërimi i ligjvënësit më të lartë të Rusisë

“‘Gjeni rubla’ nëse doni naftë, drithëra ose metale nga ne!”